Run from the jungle 3


Maandagochtend is het zover; dan zwaaien we voor de laatste keer naar onze asramakinderen, vrienden en collega’s. Voor de laatste keer maken we de lange, hobbelige en avontuurlijke rit vanuit dit bijzondere kinderdorp in West-Kalimantan helemaal naar Kuching in Maleisie. Na bijna acht jaar van deze plek in de jungle ons thuis gemaakt te hebben, is het nu tijd om afscheid te nemen. Wat daar allemaal bij komt kijken lees je in deze blog. Er is heel wat te vertellen, dus ga er even rustig voor zitten:

Eind februari kwamen opa en oma uit Nederland op bezoek. Ze kwamen precies op tijd voor Eylin haar vierde verjaardag, en geheel volgens traditie vierden we deze op het strand bij een heerlijk resort. Even tijd voor ontspanning en genieten met en van elkaar. Helaas waren Judah en Eylin allebei ziek, stortte de regen vollop neer, maar mocht dat gelukkig de pret niet drukken, want onze waterratjes zaten alsnog het liefst de hele dag in het zwembad.

De weken erna bleven onze werkzaamheden en taken nog grotendeels doorlopen, maar zijn we langzaamaan begonnen met opruimen en inpakken. Waar we ooit met zn tweetjes en twee backpacks hier aankwamen, hebben we ondertussen niet alleen 3 kinderen erbij gekregen, maar ook heel wat meer spullen bij elkaar ‘verzameld’. Afwegen wat wel en niet mee gaat naar Nederland vinden we niet heel moeilijk, door al die jaren heen hechten we ons niet (meer) aan spullen. Wel is het even uitzoeken aan hoeveel kilo’s bagage we komen en hoe we dat mee krijgen. Gelukkig komen hier het hele jaar door bezoekers vanuit Nederland, die met zware, volle koffers aankomen, en vaak bijna weer leeg terug reizen. Voor ons een mooie kans om her en der vast wat kilo’s mee te geven.

De dag na Sophie haar 4e verjaardag (ondertussen precies 2 jaar geleden) opende ik een klaslokaaltje onder de veranda achter ons huis. Wat hebben we daar samen een boel meegemaakt en wat heeft ze toch onwijs veel geleerd in die periode. Voor de toekomst had ik heel andere plannen, zoals het gaan lesgeven van Eylin en nog een andere Nederlandse jongen uit ons dorp, maar helaas pakt het anders uit. Een paar dagen voor Sophie haar zesde verjaardag hebben we het klaslokaaltje leeggeruimd en de ‘school’ gesloten. Ondanks dat het anders loopt dan verwacht, ben ik heel dankbaar voor de jaren en daarmee al die uren die ik samen met onze oudste dochter heb mogen doorbrengen; voor alles wat ik haar (en wat zij mij) heb mogen leren, voor hoe ik met eigen ogen al die kleine en grote ontwikkelingen heb mogen zien en meemaken. En ook die slang die ineens voor de deur langs kroop, de kip die tijdens onze pauze de klas in was gekropen, baby Judah die tijdens de lessen mee mocht en alle mooie vogels en beestjes die we vanuit het klasje konden zien en horen. Ervaringen die we nooit meer gaan vergeten.

Een andere ervaringe die wij, en ook de kinderen en jongeren uit onze asrama nooit meer zullen vergeten, was de dag dat we naar het zwembad gingen. Op ongeveer een uur rijden vanaf ons huis blijkt een buitenzwembad te zijn. Maar drie van onze zestien Dayak-kids waren er ooit geweest, al de anderen hadden nooit in iets anders dan een rivier gezwommen. Aan het eind van de toetsweek, verdeelden we ons 24-en over twee auto’s (ja, nu kan het nog) en reden we naar het zwembad toe. Onze vier basisschoolkids waren zelfs zo enthousiast dat ze al voor de lunch uit school naar huis waren gekomen, waardoor we nog snel eten tevoorschijn moesten toveren, want we hadden toch echt afgesproken dat we om 1 uur pas zouden gaan.
Urenlang hebben we ons vermaakt in de verschillende baden, de glijbanen, met een strandbal en vooral gewoon met elkaar. Dat je rode en pijnlijke ogen krijgt van het water en dat je haren en huid stug worden van het chloor, dat hadden ze niet verwacht. En dat het gebruikelijk is om in een zwembad ‘zwem’kleding te dragen, dat gaat hier natuurlijk niet op. We sprongen gewoon allemaal met onze kleren aan in het water; super makkelijk en stukken betere bescherming tegen de hete zon en tegelijk geen gedoe met ‘te blote’ lijfen, waar we hier niet aan gewend zijn.

Afscheid nemen van mensen (in ons geval zestien kinderen en jongeren) met wie je zo lang samen hebt gewoond en geleefd, dat doe je niet met maar een uitje. Door de weken heen hebben we verschillende bijzondere en gezellige momenten gehad. En om te zorgen dat zij en wij het gevoel houden met elkaar verbonden te zijn, hebben we voor iedereen een trui laten bedrukken met de naam van ons huis er op. Op de rug staat een artistiek plaatje van een cicak, een soort salamander die je hier in elk huis op de muur ziet lopen. Voor de kinderen heel raar dat we zo’n gek beestje er op wilden, maar voor ons een herinnering aan het leven in de jungle. En Judah laat graag iedereen schrikken met zijn cicak J

De prachtige uitzichten die we hier hebben, wilden we ook graag nog eens goed vastleggen. Al verschillende keren hadden we een momentje gepland met een vriendin van ons, die wel wat familiefoto’s vanaf de heuvel wilde maken. Iedere keer dat we wilden vertrekken, was het net regenachtig of enorm bewolkt. Toen we dan eindelijk met elkaar in de auto zaten en de heuvel op wilden rijden, bleek de graafmachine ons net voor te zijn en was er nieuw zand in alle gaten en gleuven gestrooid, waar wij met de auto nog even niet overheen konden. Snel op zoek naar een andere locatie, vonden we een mooi plekje aan de andere kant van het dorp. Hier was de weg ook behoorlijk weggespoeld door alle regen, maar we konden er met de auto prima overheen. Dachten we. Tot een van de voorwielen in een gleuf terecht kwam en de auto in een keer wegzakte. ‘Ah oh, jatuh’ (oeps, we vallen), zei Judah. Daar ging ons plannetje om nog wat mooie familie foto’s, met uitzicht op de achtergrond, te maken. Gelukkig was de auto er zo weer uitgetrokken  en we hebben het moment niet verloren laten gaan, maar toch nog wat leuke plaatjes kunnen schieten.

Wat hebben we verder nog gedaan? Er kwam op de valreep nog bezoek van vrienden uit Pontianak en Bandung. Heel bijzonder om, zo vlak voor ons vertrek, deze mensen nog even te ontmoeten.
We hadden een spontane bbq met vlees van onze eigen kippen (herinner je je die schattige kuikentjes nog?) en nodigden daar een paar oud-huisgenoten bij uit, die ondertussen in andere huizen in ons dorp wonen. Sophie en Eylin houden logeerpartijtjes en eten regelmatig bij vriendjes of nodigen hen uit bij ons thuis, iets wat niet veel gebeurt in dit dorp, maar gelukkig kunnen we uitzonderingen maken. En ondertussen zijn onze taken en verantwoordelijkheden allemaal overgedragen en zijn we vooral bezig met allerlei ‘laatste keer’ momentjes.

En toen werden we plotseling helemaal stil gezet. Afgelopen dinsdag werd een van de jongeren uit ons dorp, aangereden op de motor. Het gebeurde in het dichtstbijzijnde stadje en hij werd direct naar het ziekenhuis gebracht. Zijn letsel bleek zo ernstig te zijn, dat hij een paar uur later is overleden. Wat een schok. Een gezonde, twintig jarige jongen, net klaar met de middelbare school, zomaar ineens uit ons midden genomen. De volgende ochtend werd er een herdenkingsdienst gehouden en kon iedereen afscheid van hem nemen. Daarna is hij met een ambulance richting zijn dorp gebracht, waar ze hem begraven. Alles gaat hier zo snel met een overlijden en begrafenis, dat je nauwelijks tijd hebt om te beseffen wat er gebeurt.

En zo proberen we nog bewuster tijd te maken om afscheid te nemen. Iets wat Welly niet heeft kunnen doen. Morgen nemen Eylin en Judah afscheid van hun vriendjes in de aula, het groepje waar ze iedere ochtend spelen. Het vertrek en afscheid valt Eylin enorm zwaar; ze wil echt niet weg hier. Hopelijk lukt het haar om nog wel van de laatste momentjes te genieten hier. Zaterdagavond is er een special avond met ons hele dorp en er wordt al tijden geheimzinnig gedaan door onze kids en veel anderen. We zijn benieuwd naar wat er gaat gebeuren.

En dan stappen we woensdag op het vliegtuig en landen we donderdagochtend in Nederland. Een nieuw seizoen, (letterlijk en figuurlijk, want de lente hebben wij al jaren – en onze kids nog nooit- meegemaakt) met veel onzekerheden, nieuwe kansen en open eindjes. We weten dat God voor ons uit gaat en dat we ook in Nederland gezegend zullen worden en een zegen voor anderen mogen zijn. Hoe, wat en waar weten we nog even niet, maar wie weet schrijf ik daar in de toekomst nog wel eens een blog over.

 


Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

3 thoughts on “Run from the jungle

  • Rozemarijn

    Hi mooie mensen, wat een heftige, mooie, verwarrende, etc periode voor jullie! We bidden jullie veel rust en vertrouwen toe, ook in de vast niet gemakkelijke re-entry fase in NL. Veel liefs van ons allemaal! Vuurtjes uit Zambia

  • Ilona

    Hoi Chris gerrianne en Kids
    Wens jullie heel veel sterkte de komende tijd en een goede veilige reis naar Nederland
    Groetjes ilona

  • Wietske

    Veel geluk samen . Ook in Nederland!

    Blijf je ons op de hoogte houden ?
    Waar gaan jullie wonen ?

    In ieder geval alle goeds toegewens!