HUH? 1


Zodra een vader, moeder of ander familielid een van de kinderen hier komt opzoeken, gaat dat nieuws als een lopend vuurtje door het dorp. Zo werd afgelopen zaterdagmiddag een van de jongens uit ons huis, met enthousiaste en toch ook wat dringende toon naar buiten geroepen: ‘je moeder staat bij de ingang!’. Snel rende Hendra (16jr), met een grote grijns op zijn gezicht, de heuvel af richting de ingang van het dorp. Terwijl zij wat tijd met elkaar doorbrachten, gingen wij verder met onze activiteiten. Zo vlak voor het avondeten, kwam Hendra weer terug naar huis. Zijn moeder en zijn zusje, geheel volgens Indonesische cultuur, verlegen wachtend voor de deur. Natuurlijk konden ze meeeten! Ik nodigde ze uit om binnen te komen, terwijl ik ondertussen in mijn hoofd na ging hoe ik ze hoorde te onthalen en wat ik ze ook al weer hoorde aan te bieden. Meestal zet je een kop koffie voor je gasten neer en ga je samen op de grond zitten, om over koetjes en kalfjes te praten. Maar we zouden bijna gaan eten, en ik wist even niet goed hoe ik daar op moest inspelen. Om het plaatje compleet te maken: Chris was de dag ervoor naar Lombok vertrokken en Judah hing huilerig in mijn armen en voelde wel heel warm aan. En daar kwam de vraag van Hendra’s moeder: ‘mag ik de hond mee naar binnen nemen?’ Je ziet mijn grote ogen als reactie misschien wel voor je. In Nederland worden honden als huisdier gehouden en komen die beesten dus ook gewoon in huis. In Indonesie ben ik dat nog niet tegen gekomen. Ik snapte dus ook helemaal niets van deze vraag. Ik weet eigenlijk niet eens meer precies wat ik tegen haar zei, toen ik opeens het plastic zakje in haar hand zag, waarin het lievelingskostje van Hendra zat: gekookte hond! …. HUH?

Gelukkig bleek de moeder van Hendra niet heel verlegen te zijn, en kwam er al snel een gesprekje op gang. Ze had verhalen voor tien en ik moest moeite doen om alles goed te volgen. Ik had Judah snel op bed gelegd, en kon mijn aandacht zo – iets minder verdeeld – op de visite richten. Ze vroeg of ik wilde bidden voor een goede oogst van haar groenten voor dit jaar. Afgelopen jaar leek het allemaal goed te groeien, maar was ze ziek geworden, en kon daardoor een paar dagen niet naar haar groentetuin. Toen ze weer op de been was, bleken de apen alle groenten te hebben aangevreten. Ik floepte er uit dat ze, als ze de volgende keer weer op bezoek kwam, wel aap mee mocht nemen. Ik zei dat ik wel benieuwd was hoe dat smaakt… Nou kan je een nieuwe taal nog zo goed spreken, je weet nooit hoe grapjes vallen, aangezien de humor in een andere cultuur zo anders is. Het zou maar zo kunnen dat ze dacht: HUH? Gelukkig begon ze hard te lachen. Pfoei!

Toen begon ze me vragen te stellen over de twee blonde meisjes die op de bank zaten. Sophie en Eylin zijn dol op zaterdagavond, want dan mogen ze film kijken. En zo hadden ze zich tussen onze andere kids in op de bank gesetteld, met hun ogen op het scherm gericht. ‘Of het Westerse kinderen waren?’ HUH? Ja, dat zijn Westerse kinderen. ‘Of ze van ver kwamen?’ Daar reageerde Sophie wel even op: ‘we komen van heel ver, helemaal uit Belanda (Nederland)’. ‘Hmmm, best jong zeg, om zonder hun ouders hier te wonen’, was de reactie. HUH? Blijkbaar lijken onze blondjes toch niet zo veel op hun niet zo blonde mama, want die link had de moeder van Hendra nog niet gelegd.

Hendra zijn zusje was ook meegekomen. Ze zat wat stilletjes naast haar moeder op de bank. Ik vermoede dat ze, net als onze drie jongste asramakids, een jaar of negen was. Toen ik haar vroeg hoe oud ze was, moest haar moeder even flink rekenen. Dat is op zich niet zo heel bijzonder hier, aangezien verjaardagen niet echt gevierd worden en veel kinderen (en ook ouders) meestal hun verjaardag niet eens weten (laat staan een geboorteakte hebben). Dit keer was er een andere reden voor het gereken. Het meisje was namelijk in 2009 geboren, maar toen ze haar wilden aanmelden voor de basisschool, bleek ze te jong te zijn. Toen hebben ze haar leeftijd maar even een beetje aangepast, waardoor ze plotsklaps dus een aantal maanden ‘ouder’ is geworden. HUH? Tja, in een corrupt land is- voor een kleine vergoeding- alles mogelijk.

 

 


Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

One thought on “HUH?