Wat een bof!


Dankzij ons jaarvisum hoeven we niet vaak meer de lange rit naar Maleisie te maken. Helaas geldt dit niet voor onze (Maleische) auto, waar we sinds kort nog maar een maandvisum voor krijgen. Hierdoor is Chris nu dus elke vier weken de klos om weer het hobbelritje naar de bewoonde wereld te maken. Nou hoef je geen medelijden met hem te hebben hoor. Hij vind het helemaal niet erg om elke maand een keer ‘gewoon’ Westers te eten. En toen hij begin mei weer het land uit moest, mocht Eylin mee. Ze kwakkelde al een tijd met haar gezondheid, dus wilden we haar graag even laten checken door een dokter. Best spannend voor ons kleine meisje, want ze is nooit lang of ver bij mama vandaan. Gelukkig hebben ze het heel gezellig gehad samen en is ze medisch ook helemaal goed gekeurd. Natuurlijk stond ik voor de deur klaar om ze in mn armen te nemen, toen ze een paar dagen later weer naar huis kwamen.  Maar dat Chris bij het uitstappen direct zijn telefoon op mij richtte, om mijn reactie te filmen, daar snapte ik niks van. Verbaasd liep ik naar de bijrijderskant om Eylin uit de auto te helpen en haar even flink te knuffelen. Pas toen ik daar stond, zag ik dat een ‘mistery guest’ zich op de achterbank verstopte. Die stiekemerds hadden mijn zus Renate van het vliegveld in Kuching opgepikt!
Al vanaf het begin van ons verbijf hier, zijn Renate en haar gezin enorm betrokken bij ons leven in de jungle en bij dit bijzondere dorp. Afgelopen jaar kwam ons nichtje Iris voor twee maanden op bezoek en nu genieten we vier weken lang van de gezelligheid van tante Renate. We kletsen en wandelen en praten en lachen heel wat af. Het is echt zo fijn om na al die jaren nu eindelijk ons Indonesische leven en ‘onze’ Indonesische kids te kunnen showen.

En tegelijkertijd boffen we nog meer. Letterlijk genomen dan, want sinds enkele weken heerst de bof in ons dorp. Met name onder de basisschoolkinderen zien we heel wat bolle wangen verschijnen. Ook bij ons in huis hebben de twee jongsten het al te pakken gehad. En toen werd Judah ziek. Het begon met koorts en duidelijk niet lekker in zijn vel zitten. Toen zijn eetlust minder werd, was het enkel nog wachten op een bolle wang. Die kwam ook, maar gelukkig niet zo heftig als bij de oudere kinderen. Gelukkig hebben ze, naast de paar dagen hoge koorts, er niet veel last van en is het ook zo weer over. Ik ben benieuwd hoe lang deze ‘epidemi’ nog zal aanhouden en of alleen de basisscholieren zo boffen. We hebben door de Jaren heen al verschillende epidimien meegemaakt, zoals de waterpokken en een ooginfectie, waar klein tot groot niet aan ontsnappen kon. Tijd zal het leren…

En waar heel Nederland dolblij is met het zomerse weer en de aankomende zomervakantie, genieten wij hier heerlijk van veel regenbuien die de tropische hitte nog een beetje draagbaar maken. En ookal kennen we hier geen ‘zomerseizoen’, toch staat de lange schoolvakantie zomaar ineens voor de deur. Vanaf eind volgende week zijn de kinderen al vrij en mogen we ruim vijf weken genieten van hun aanwezigheid in en om huis. Had ik maar zo’n bof, met vijf weken vakantie. We hebben geen camping geboekt, en er staat ook geen bezoekje aan het strand of pretpark of welk uitstapje dan ook maar op de planning. We zullen vast veel knutselen, buiten spelen, tenten bouwen, kleuren, iedere avond een film kijken; en zo af en toe zullen we ons ook gewoon enorm vervelen natuurlijk. Zoals je ondertussen misschien wel weet, ben ik geen fan van de vakantieperiode. Maar we gaan ons best doen er wat gezelligs van te maken. En een ding staat in elk geval al vast; warm weer hebben we zeker! Daar boffen we dan toch maar weer mee.

 

 

ps. Vind je het leuk om dagelijks een kijkje te nemen in dit bijzondere kinderdorp in de jungle van Kalimantan?
Volg dan @lwvdailylife op Instagram

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.