Run to the Jungle

Wat zeg je als je met een peuter of een kleuter een boekje over dieren leest? Komt dit in de buurt : ‘kijk, dit is een hondje, en het hondje zegt waf-waf’. Vorig jaar leerde ik op mijn werk een jongetje uit Afghanistan kennen. Hij sprak nog maar weinig Nederlands, en was dol op boeken over dieren. Op de momenten dat ik samen met hem de plaatjes van de dieren bekeek, ging het er nooit om hoe zo’n beest nou eigenlijk heette en zeker niet om welk geluid het maakte. De grote vraag was altijd: ‘heb jij die al eens gegeten?’ Ik vond dat zo’n rare vraag! Waarom wil je weten of ik al eens een kangaroe, krokodil, slang of paard heb gegeten? Na bijna een jaar in de jungle van Borneo kan ik het jongetje al een stuk beter begrijpen. Bij elk beest dat je hier tegenkomt (en dat zijn er niet meer zoveel), wordt er gevraagd: ‘heb jij die al eens gegeten?’  Als je nog niet weet hoe dat beestje proeft, weten ze je haarfijn uit te leggen hoe je het diertje het beste kan koken en welke soorten groente er het lekkerst bij smaken. Ik denk dat je nu wel begrijpt waarom er niet meer zoveel dieren zijn…. alles wat leeft wordt gegeten. Van klein naar groot doet hier aan mee. De jonge jochies die een vogel zien vliegen er met stenen naar gooien om het beestje naar beneden te krijgen, de tieners die in de jungle rondhangen en weer een diertje weten te vangen tot …. de volwassen meesters en juffen die tijdens de lunch graag met elkaar delen wat zij allemaal al gegeten hebben in hun leven en hoe je dat het lekkerst klaarmaakt. Voor als jullie ook graag op de hoogte willen blijven: de rups die zich nestelt in de bananenbladen smaakt erg lekker, maar je krijgt er wel groene tanden van als je het eet! Altijd handig om te weten

Wij zijn nog niet zoveel met eten bezig als de Indonesiërs, al zien we ondertussen wel uit naar lekker Hollands eten: een heerlijk vers volkoren broodje met kaas en een glas melk! En dan de warme maaltijden, wat zullen we daar weer van gaan genieten. Gewoon even in alle rust (na)tafelen, dat maken we hier niet mee tussen de 300 kinderen die eten alleen maar zien als iets wat zo snel mogelijk op moet, zodat ze weer lekker verder kunnen spelen.
Op onze bruine boterham hoeven we nu niet lang meer te wachten. Over 3 weken komen we namelijk weer terug naar Nederland. We hebben er zin in! Al zullen de komende weken dat we nog in de village zijn ook wel moeilijk worden. De taken dragen we langzaamaan over en straks zal er echt afscheid genomen moeten worden. We genieten nog zoveel mogelijk van de tijd dat we hier zijn en zien er stiekem al enorm uit naar de weken dat we weer in Nederland zijn!

Tot snel,

Groetjes, Fokko en Gerrianne

In de laatste blog van Gerrianne heeft zij al verteld over onze aankomst in Living Water Village en de activiteiten waarmee wij ons zoal bezig hebben gehouden.
Er zal in ons verhaal misschien wel wat herhaling voor komen, maar dat is dan onze beleving.

Het weerzien op het vliegveld van Kuching, na ruim 10 maanden was best emotioneel. Dat geldt ook voor de begroeting bij aankomst op de Ministry, bij binnenkomst in de eetzaal.
Hier werden we als de ouders van Gerrianne en de sponsors van Elisa, Nasution en Priskila door ruim 300 kinderen en begeleiders met applaus welkom geheten.
Fantastisch om nu onze ” sponsorkinderen” in levende lijve te zien en een knuffel  te geven.
De eerste dag kregen we een rondleiding door Chris en Gerrianne over het immense terrein van de Village. Wat is hier veel bereikt in de 7 jaar dat hier nu gewerkt wordt. En dan nog de vele in aanbouw zijnde verblijven: een tweede schoolgebouw, een kerk en nog veel woonverblijven voor kinderen en visitors.
Vanaf dag twee was het echter gewoon meedraaien in de werk-planningen die Chris voor visitors bedenkt.  Van zandscheppen bij de rivier tot gordijnen naaien voor de nieuwe verblijven en het repareren van dakgoten en waterafvoer tot het herstellen van naaimachines en kinderfietsen enz.
(Marja komt een vliegtuig later terug: zij heeft de gordijnen nog niet af. Haha)

Vanmorgen (zondag) hebben we eerst weer onze wekelijkse kerkdienst meegemaakt op de Ministry. Na deze dienst zijn we op uitnodiging van de moeder van een van de kinderen op bezoek gegaan in het nabijgelegen dorpje Manggala. Hier was een korte ‘kerkdienst’ georganiseerd in de woning van deze ouders. We werden gastvrij ontvangen en hebben nog even met de pastor kunnen spreken. Hij sprak redelijk verstaanbaar Engels. We zijn door de vele ontmoetingen, zowel met de lokale mensen als met de vele visitors, steeds weer geraakt als we zien dat er overal op de wereld mensen zijn die, uit volle overtuiging,  soms op totaal verschillende manieren God dienen en  zijn Woord en Liefde willen doorgeven.
Naast de vele praise-, worship- en gebedsbijeenkomsten bleef er ook steeds tijd over voor gezelligheid.
’s Avonds vaak een spelletje en ook een keer met een groep in autobanden de rivier afzakken. Marja liet dit laatste festijn aan zich voorbijgaan (ze ‘moest’ nog naaien!).

Een hoogtepunt voor Albert was zijn verjaardag op 26 april. 60 jaar worden op een tropisch eiland, dat beleeft niet iedere Nederlander!  Volgens (goed) gebruik wordt een jarige hier door iedereen nat gegooid. Met een list werd Albert naar een plek gelokt, zogenaamd voor het maken van een verjaardagsfoto. “Nog iets naar voren”, zei Chris….. Het resultaat is te zien op Facebook! (klik hier)
Er is natuurlijk nog veel meer te vertellen. Bijvoorbeeld over de bijzondere gebeurtenissen die werden georganiseerd door een groep van 26 mensen uit Singapore. Daarover misschien later meer.
We gaan afsluiten. Morgen (maandag) gaan we weer inpakken en opruimen. Dinsdag 1 mei reizen we dan in alle vroegte weer terug naar Kuching. Daar willen we nog een paar dagen doorbrengen in een resort aan de kust om dan vrijdagavond weer in het vliegtuig te stappen.
Als de Heer het wil zullen we dan zaterdag weer thuiskomen in Zwolle.
We zijn onze Hemelse Vader heel dankbaar dat we deze reis hebben mogen maken en dat Hij tot hiertoe alles ook goed heeft gemaakt.
We zullen het werk en vooral de kinderen hier op de Ministry blijven opdragen aan onze Heer en willen jullie vragen dit ook te doen.

Liefs,

Albert en Marja vanuit Borneo

Lieve achterbanners,

Eens kijken of ik kan tippen aan de geweldige blog die Meint een paar weken terug geschreven heeft. Meint hebben we ondertussen trouwens weer op het vliegtuig gezet, na 3 gezellige weken samen, waarin we veel hebben gelachen, gepraat en genoten van het samen zijn. Aan het eind van die 3 weken moesten wij weer naar Kuching omdat ons visum verliep, dus konden we mooi samen die kant op reizen. Voor het eerst in al onze bezoeken aan Kuching hebben we nu eens de toerist uitgehangen. We zijn naar een plek in de jungle geweest waar orangutans worden gevoerd. De orangutans leven daar vrij in de natuur, op maar een half uurtje afstand van onze verblijfplaats in Kuching! De apen kunnen daar iedere dag op een bepaald tijdstip wat bananen en ander fruit krijgen. Wij hebben 5 orangutan’s voorbij zien komen, waar we een boel mooie foto’s van hebben kunnen maken. Daarna zijn we ook nog naar een ‘krokodillenboerderij’ geweest. Daar waren een stuk of 50 volwassen krokodillen die hoog het water uit sprongen om een stuk vlees uit de lucht te vissen. Ondanks dat het heel indrukwekkend was om dat te zien, gaat een Aziatische dierentuin zoals deze wel heel anders om met dieren dan wij in Nederland gewend zijn. Ook al lijkt Kuching in vergelijking met de Living Waters Village erg westers, toch is het duidelijk dat we nog steeds in Azië zijn en dat veel dingen hier heel anders zijn dan ‘thuis’.

Een dag nadat we van Meint afscheid hadden genomen konden we weer terug naar het vliegveld, dit keer om mijn ouders op te halen! Het was een heel fijn moment, om elkaar weer in de armen te kunnen sluiten. Na een paar dagen samen in Kuching te hebben door gebracht, hebben we de hobbelige rit terug naar LWV gemaakt. Met af en toe een ‘óeeehh’ en een ‘aaaahh’ vanaf de achterbank, hebben pa en ma Offereins de rit goed doorstaan. Overigens zijn het sowieso hele goede helpers voor het project. Ze steken hun handen uit de (spreekwoordelijke) mouwen (aangezien het hier veel te warm is voor lange mouwen). Pa Albert is voornamelijk bezig met allerlei hand en span diensten, zoals het repareren van de dakgoten. Een flinke bui verder en we konden gelijk zien of hij zijn werk wel goed gedaan had. Ma(rja) heeft haar plekje gevonden in de naaikamer. Van herstelwerk tot aan het knippen en naaien van de nieuwe school uniforms, alles komt bij haar langs. Ondertussen is er ook een groot team uit Singapore bij ons aangekomen, wat een boel gezelligheid, enthousiasme, maar ook extra werk met zich mee brengt. Tussen alle drukte door kunnen we gelukkig fijn bijkletsen met mijn ouders en onze ervaringen van de afgelopen maanden met elkaar delen.

We beginnen langzaamaan de weken af te tellen dat we hier nog zijn. Het blijft een dubbel gevoel, aangezien we er erg naar uit zien om naar Nederland te gaan, maar tegelijk weten dat het bijna een jaar kan duren voor we hier weer terug zijn. Gelukkig hoeven we voorlopen nog geen afscheid te nemen, dat schuiven we nog even voor ons uit.

Groetjes van ons allemaal,

Albert, Marja, Fokko en Gerrianne

Klik hier voor het volledige verhaal

Door onze “Gast Blogschrijver” Meint Kisteman.

Beste volgers van Fokko en Gerrianne,

Afgelopen maandagavond ben ik bij de twee emigranten aangekomen. Wat een geweldig weerzien was dat! Het was fijn om elkaar weer in de armen te kunnen sluiten, rechtstreeks te kunnen praten en te zien dat het goed met ze gaat.

Na een week vol verwondering te hebben meegedraaid in de LWV, mag ik nu via de blog mijn ervaringen met jullie delen.

Het was 21.30 uur toen we elkaar ontmoetten, dus al lang en breed bedtijd. Toch hebben we gauw nog even bijgekletst in huize Runhaar en hebben Fok en Ger de cadeaus van vrienden en familie ontvangen. Daar waren ze ontzettend blij mee!

Dinsdagochtend bleek inderdaad dat je om 21.30 uur toch wel in bed moet liggen. Het leven komt hier namelijk al tussen 04.00 en 05.00 uur op gang. Spontaan zingende kinderen lopen dan vanaf hun huis naar het Trainings Center waar de dagopening wordt gehouden. Dat is nog eens lekker wakker worden!

De dagopening wordt georganiseerd door de oudere kinderen, zegmaar vanaf de puberleeftijd. Degene die aan de beurt is noemt steeds een paar gebedspunten waarna alle 100-200 aanwezigen hardop door elkaar bidden. Vervolgens wordt er een hoofdstuk uit de bijbel voorgelezen door anderen en volgt er een korte overdenking die door Ronny Heyboer wordt afgesloten.

Fokko heeft mij vol passie een 5 uur durende rondleiding gegeven. Dat geeft wel aan hoe groot het hier is. De woningen, nieuwbouwprojecten, de nieuwe kerk, de werkplaats, de steenproductie, de zandpomp, het kantoor en zelfs een bakkerij. Het lijkt soms bijna een samenleving, maar dan een zonder vergrijzing. Er is overigens nog voor jaren werk te doen en daarnaast biedt de omgeving nog eens talloze mogelijkheden. Denk bijvoorbeeld aan het aanleggen van tuinen met fruitbomen of misschien wel een kippenboerderij. Naast het feit dat dit kan voorzien in een deel van de etensbehoefte, zou het voor de kinderen ook een goede leerplek zijn.

Verder zijn we op school geweest waar Ger een aantal kinderen speciale les gaf. Gezien de diversiteit en soms ook de beperkingen van kinderen is dat hard nodig. Ook bij Ger is het een en al passie en liefde die ze uitstraalt en uitspreekt.

Als je Fok en Ger trouwens hoort praten met de kinderen dan klapper je toch wel een paar keer met je oren. Wat beheersen ze het Indonesisch goed! Zelf denken ze daar anders over, maar zonder te kijken zou je denken dat ze hier geboren zijn.

Als nieuweling word je snel opgemerkt door de kinderen. Ze willen meteen je naam weten en komen op schoot of zelfs op je nek zitten. Het is opvallend hoe vrolijk de kinderen zijn, prachtig om te zien! En dan te weten dat veel van hun een moeilijke of zelfs verschrikkelijke periode achter zich hebben. Er vindt hier daadwerkelijk een grote verandering plaats in de ‘Miracle zone’, zoals op een bordje staat aangegeven.

Een paar dingen hebben mij de afgelopen week geraakt. Tijdens de worshipavond namen de jongste kinderen rond 19.30 uur afscheid om naar bed te gaan. Ze werden niet door hun ouders naar bed gebracht die ze even lekker instopten en een verhaaltje voorlazen. Nee, het waren de oudere jongeren (vanaf +/- 13 jaar) die dit deden en ze de volgende ochtend ook weer hielpen met opstaan en douchen. Niet omdat ze dat zo graag willen, maar omdat er nog niet genoeg leiders zijn die hier wonen en als een vader of moeder voor de kinderen kunnen zijn.

Het tweede wat mij raakte is dat er dagelijks ontbijt, lunch en diner wordt bereid voor de paarhonderd bewoners. De hele dag door wordt er in de keuken keihard gewerkt om het heerlijke(!) eten op tijd klaar te hebben en de tafels te dekken. Als vervolgens blijkt dat de oudere meisjes verantwoordelijk zijn voor het koken en de kleinere meisjes groente en vlees snijden, schrik je toch wel even. Volgens mij zou het namelijk zo moeten zijn dat volwassenen verantwoordelijk zijn voor de keuken en in hun werk af en toe worden ondersteund door kinderen. Maar ook hiervoor geldt dat er nog onvoldoende mensen zijn die zich geroepen voelen om hier in de LWV aan de slag te gaan. Het is dus ontzettend knap dat de kinderen in staat zijn om dagelijks zoveel verantwoordelijkheid te dragen. Ik denk dat we daar nog wel wat van kunnen leren.

Ten slotte is de sfeer hier echt geweldig en merk je dat je tot rust komt, ondanks de 6-daagse werkweek en kortere nachten. Waarschijnlijk kunnen de meeste mensen uit het Westen zich niet meer voorstellen hoe een wereld is waarin er nauwelijks prikkels van buitenaf zijn. Geen reclamefolders met schreeuwende aanbiedingen, nauwelijks mobiele telefoons die om aandacht vragen, slechts een paar computers die zo nu en dan gebruikt worden, geen eindeloos politiek debat en geen tv’s met talentenjachten. Je komt hier tot rust en daardoor houd je tijd over voor dingen die er toe doen.

Ik ben blij dat ik nu mag ervaren wat Fok en Ger heeft bewogen om hier aan de slag te gaan. Uit alles blijkt hun enorme passie en betrokkenheid met alles wat hier gebeurt. Ze horen hier thuis, net zolang als God wil dat ze hier zijn.

Kom je hier zelf maar eens verwonderen!

Meint Kisteman

Het leven hier in de jungle is iedere dag spannend en verrassend. Zeker als je zoveel kinderen om je heen hebt, gebeurd er altijd wel wat. Toch is het moeilijk om die ervaringen en verhalen goed op (het digitale) papier te krijgen. Maar, we zullen nog eens een poging wagen:

Twee weken terug heeft Fokko, met nog een paar mannen van de ministry, een nachtje doorgebracht in een dorp een stukje verderop. Het dorp ligt aan dezelfde weg als ons dorp, maar dan op de 62e kilometer, waar wij blijkbaar op kilometer 14 zitten. Het dorp heeft echter nooit een andere naam gekregen en heet dus ‘gewoon’ KM 62. Het ligt maar 2 uur verderop, toch het is een wereld van verschil. In het dorp wonen zo’n 100 mensen. De huizen zijn van hout en het toilet is achter de boom (of gewoon voor het huis, zoals de meeste kinderen dat doen). Voor de grote boodschap moet je even de rivier oversteken om daar een gat in de grond te graven, dat is wel zo netjes. De mensen waren erg vriendelijk en gastvrij. Een wild zwijn uit de jungle werd klaargemaakt en er werden veel verhalen gedeeld. Om 6 uur ’s avonds wordt het donker, dat zijn we ondertussen wel gewend, maar in KM 62 hebben ze weinig elektriciteit dus is het al gauw écht donker. Meubels hebben de meeste mensen ook niet, waardoor er veel op de vloer gedaan wordt. Ook het slapen gebeurd…. op de grond! Het werd een zware nacht, dankzij de houten vloer, de enorme plensbui op het golfplatendak en de varkens onder het huis. Al met al een bijzondere ervaring! Op de facebook van Fokko (klik hier) staan een aantal mooie foto’s van het bezoek aan KM 62.

Bij ons in het dorp is weer een baby geboren. Gerrianne werd gevraagd om bij de bevalling aanwezig te zijn, wat uiteraard een bijzondere ervaring was. Alles ging voorspoedig en de verloskundige (een andere dan bij de vorige bevalling) deed haar werk heel goed. De baby’s zijn een stuk kleiner hier, ook deze baby was onder de 6 pond, maar helemaal gezond. Ondanks dat deze baby niet uit liefde is verwekt en de jonge moeder hem ‘alleen’ zal opvoeden, is hij zo welkom! Toen de moeder een paar maanden terug bij ons kwam, was ze al zwanger en erg  onzeker over zichzelf en de komst van de kleine. Op dit moment is ze een stralende moeder en trots op haar zoon. We zijn blij dat ze naar de ministry gekomen is en we haar kunnen laten zien dat Jezus hen lief heeft en voor hen zorgt.

Sinds het begin van ons verblijf hier in Borneo hebben we ons bezig gehouden met de vraag: wat gaan we doen ná dit jaar, waar wil God ons gebruiken? De beslissing is ondertussen genomen dat de Living Waters Village ons thuis wordt. We voelen ons geroepen om Gods liefde uit te delen aan hen die Hem (nog) niet kennen. Het afgelopen jaar hebben we deze ministry van dichtbij meegemaakt en we zien dat we hier nodig zijn. Maar voordat het zover is, komen we in juni naar Nederland en zullen daar een aantal weken blijven. We zien er erg naar uit, met name om onze familie en vrienden weer te zien. Voordat we dan weer terug gaan naar West-kalimantan willen we ons beter voorbereiden, door o.a. de taal te leren en ons meer te verdiepen in de bijbel. Hoe en waar is nog niet precies duidelijk, maar we weten nu waar onze weg heen zal gaan.

Volgende week hopen we onze vriend Meint in de LWV te verwelkomen. We hebben daar onwijs veel zin in, aftellen dus!

Groetjes uit Borneo,

Fokko en Gerrianne

Afgelopen maand is er een klein meisje geboren in de Living Waters Village. De jonge ouders hebben elkaar in de village leren kennen en zijn bijna een jaar geleden getrouwd. De bevalling kwam twee weken eerder opgang dan de uitgerekende datum. De soon-to-be-daddy  ging snel naar het volgende dorp om de verloskundige op te halen. Toen hij daar aankwam, zei de verloskundige dat zijn vrouw nog niet uitgerekend was, gaf de man een paracetamol mee en stuurde hem terug naar zijn vrouw. Weer thuis aangekomen, bleek dat de bevalling echt wel begonnen was. Twee van ‘onze’ verpleegkundigen (uit Nieuw Zeeland/Australië) werden om hulp gevraagd. Toen zij kwamen kijken, constateerden ze dat de verloskundige toch echt gehaald moest worden. Een half uurtje later kwam de man terug met de verloskundige achterop de motor. Ook zij zag dat de bevalling was begonnen, maar wat jammer nou dat ze haar tas vergeten was! Zodoende reed de beste man voor de derde keer naar het dorp om samen met de verloskundige de tas op te halen.  Ondertussen hielpen de dames, zonder ervaring met bevallingen, zo goed als ze konden. Vlak voor de vader met de verloskundige aankwam, werd het kleine meisje geboren. Klein, maar helemaal gezond. Wat een ervaring en enorme zegen voor deze jonge ouders.

Twee weken later werd er weer een baby geboren, bij een van de jonge vrouwen uit ons dorp. Zij koos er voor om naar haar eigen dorp te gaan om daar te bevallen. Momenteel zijn er nog 2 dames zwanger en hopen binnenkort te bevallen. Het is zo bijzonder om te zien dat de jonge stellen, een paar jaar geleden uit een arme, onzekere situatie hier gekomen, nu zelf een gezinnetje stichten.

We kunnen achteraf lachen om de acties van de verloskundige, maar het geeft wel weer hoe slecht de medische wereld hier geregeld is. Vorige week werden we hier nog een keer bij stil gezet. Een van de jongetjes viel van de schommel en brak zijn arm. (Ergens wel heel bijzonder dat dit de eerste keer is sinds wij hier zijn dat iemand iets breekt.) De beide botten in de arm waren gebroken en de arm stond scheef. Zo snel mogelijk hebben ze hem naar het ziekenhuis gebracht, waar een arts zou zijn die de jongen zou kunnen opereren. Dit ziekenhuis is 3 uur rijden vanaf ons dorp. Daar aangekomen bleek dat deze arts niet meer in dat ziekenhuis werkte, maar verhuist was naar het volgende ziekenhuis 3 uur verderop. Ondertussen was het dus al uren geleden dat de jongen zijn arm brak, maar nog steeds niet geholpen was. En die dag werd hij ook niet geholpen, omdat het Chinees Nieuwjaar was en daarom de dokters een vrije dag hadden! De volgende dag werden ze naar Pontianak doorverwezen omdat de artsen de operatie niet aandurfde. Nog eens 4 uur rijden. Na daar nog eens 2 dagen wachten werd hij eindelijk geopereerd. We hopen en bidden dat hij er geen blijvende schade aan over houdt. Het mannetje is weer terug in het dorp, vrolijk als altijd en bovenal super trots op zijn gips!

Vanuit NL kregen we gelukkig goed nieuws vanuit de medische hoek. Fokko’s vader is klaar met de chemo behandeling en de tussentijdse uitslagen zijn positief. We zijn daar met hen erg dankbaar voor.

Momenteel zijn we een weekje in Kuching, genieten van de rust en even een andere omgeving. Over 5 weken hoopt Meint (een goede vriend uit Zwolle) langs te komen. Daar hebben we veel zin in. En ook de ouders van Gerrianne hebben tickets naar Borneo geboekt. Zij komen over 2 maanden voor een paar weken naar de Living Waters. Dit zijn leuke dingen om naar uit te kijken. Hierdoor gaat de tijd wel nóg sneller. Over 4 maanden vliegen we al weer terug naar Nederland! We zijn momenteel aan het nadenken over de periode vanaf juni, maar het is nog niet duidelijk wat we gaan doen.

Maar nu eerst nog even genieten van onze tijd in Kuching,

Groetjes en liefs,

Fokko en Gerrianne

De meest bijzondere feestdagen van het jaar zijn alweer achter de rug. Het was zo gaaf om deze feesten, kerst en oud&nieuw, mee te kunnen maken hier in West-Kalimantan. We zullen proberen jullie een beetje mee te laten genieten:

Op kerstavond is het hier de traditie dat IEDEREEN mee eet in het Training Centrum. Dat betekend dus alle die in en om het TC wonen + alle kinderen van de asrama’s, werkers, ouders van kinderen die op bezoek kwamen etc. Er waren met elkaar ruim 600 mensen/kinderen! Fokko en ik hadden aangeboden om alle tafels en stoelen klaar te zetten. We waren er bijna een hele dag druk mee om genoeg tafels, stoelen, borden, bekers, bestek bij elkaar te sprokkelen… maar toen we alles wilden klaarzetten kregen we zoveel hulp van iedereen dat het binnen een uur klaar stond! Echt super om te zien dat de kids hier gewoon meehelpen (natuurlijk niet allemaal, je hebt hier ook pubers ). We hadden een soort van tafel indeling gemaakt per huis of slaapkamer, zodat iedereen wist waar hij of zij kon gaan zitten. Binnen tien minuten had iedereen zn plekje gevonden en ook het uitdelen van het eten ging nog sneller dan anders. Het was heel gezellig en bijzonder om met zoveel mensen kerstavond te vieren. De meiden hadden de hele dag staan koken. De kip hadden ze geBBQd (ruim 600 stuks dus) en was overheerlijk! Heel bijzonder om met kerst te BBQ-en. Na het eten was alles zo weer opgeruimd en afgewassen (vele handen maken licht werk) en werden alle stoelen klaargezet voor de viering. Heel veel kinderen en jongeren hadden iets ingestudeerd voor de kerstviering. Dans, zang, muziek en zelfs een toneelstuk met een echte baby. Van bamboe en palmtakken en bladeren was er een stal gemaakt. Verder waren er kerstlichtjes en kaarsjes, waardoor er een gezellige kerstsfeer ontstond. Een van de jongste kinderen was bij mij op schoot in slaap gevallen, die was vast moe van alle indrukken die ze had opgedaan. Toch heb ik haar aan het eind van de avond wakker moeten maken, want er werden kado’s uitgedeeld! Ook weer zo gaaf om te zien, alle kinderen die  een kado kregen. Super! Iedereen kreeg wat lekkers te snacken en een blikje cola te drinken, waarna we allemaal rond 22.00uur moe, maar zeker voldaan ons bedje opzochten. 10 uur is voor Nederlandse begrippen misschien niet echt een ‘opblijf avond’, maar aangezien hier iedere dag onze wekker om 5 uur ’s morgens gaat en de meeste kids al rond 4 uur opstaan… is 10 uur een mooie bedtijd!
Op kerstdag zelf, zongen we een aantal kerstliederen en waren er verschillende dans- en zang optredens in de kerkdienst. Daarna gingen we met alle Indonesische leiders, visitors en missionaries samen lunchen. Iedereen had wat eten klaargemaakt, dus er stond een heerlijke mix van gerechten uit Australie, Azie en Nederland (oliebollen). Tweede kerstdag kennen ze hier niet, dus maandag zijn we gewoon weer aan het werk gegaan.

De week tussen kerst en oud&nieuw hebben we maar halve dagen gewerkt. Heerlijk om toch een beetje vakantie te kunnen vieren en bij te komen van alle drukte. In de ochtenden organiseerde Gerrianne het vakantieprogramma voor de schoolkids en Fokko was met name druk met het in elkaar zetten van een film. Dit heeft wel wat meer uitleg nodig: deze weken is er een visitor uit Maleisië, die zijn parachute met motor heeft meegenomen. Hij is daarmee over het project gevlogen en heeft video opnamen gemaakt vanuit de lucht! Heel erg bijzonder om het hele gebied eens van bovenaf te zien.

Op oudejaarsdag aten we weer allemaal in het training centrum. Overal kwamen weer tafels, stoelen, borden en bekers vandaan. Voor we begonnen met de maaltijd hebben we eens stilgestaan bij alle zegen die we het afgelopen jaar ontvangen hebben. Zoveel rijst, groente, vis en kip als we hebben kunnen kopen. Alle kinderen die naar school konden gaan afgelopen jaar. De gebouwen die de grond uitschieten. Wauw, zegen op zegen. Een groot applaus voor God!
Na het eten hebben we met elkaar gezongen en gebeden. Daarna werden er nog wat ‘oudjaarsavond’spelletjes gespeeld. De avond was flink gevuld met van alles: vuurwerk, wat lekkers eten en drinken, raadsels, zingen en danken. Om half 12 zijn we allemaal naar het vreugdevuur gelopen en hebben daar gewacht tot het 12 uur was. Dat was nog wel even verwarrend, want er is hier geen tv waarop je kan zien wanneer het 12 uur is. De weinige horloges die er waren, stonden ook nog eens allemaal verschillend en omdat we in de middle of the jungle wonen hoorden we ook geen ander vuurwerk knallen. Op een gegeven moment werd er besloten dat het nú 12 uur was. Selamat tahun baru, happy new year en gelukkig Nieuwjaar! Om 1 uur lag had iedereen zn bed weer opgezocht, klaar voor het nieuwe jaar dat voor ons ligt.

Via deze weg willen we iedereen bedanken die ons gesteund heeft het afgelopen jaar. Bedankt voor jullie bemoedigingen, gebeden en financiële steun. We wensen jullie een gezegend 2012 toe,

 Groetjes van Fokko en Gerrianne

Klaar voor een cursus Indonesisch? Het is helemaal niet zo moeilijk en je hebt er geen woord voor nodig. Zit je er klaar voor? Oke, komt ie dan:

-          Wil je iemand wenken? Probeer het eens op de Nederlandse manier: Steek je rechter arm uit en richt je handpalm naar boven. Beweeg je vingers van voor naar achter. Keer nu je hand om, zodat je handpalm naar beneden wijst. En maak dan een wenkende beweging. De Indonesische manier van wenken!

-          Hoe wijs je iemand de weg, zonder je handen erbij te gebruiken? Nee, ook je voeten niet. Welk lichaamsdeel zou je kiezen, om iemand de richting aan te kunnen geven? Hier kiezen ze voor….. de lippen! Tuit gewoon je lippen zover mogelijk naar voren, hef je kin een beetje omhoog in de juiste richting, wie heeft z’n handen nog nodig? Probeer het maar eens, super handig als je je handen vol hebt en toch iets moet aanwijzen! Al doen Indonesiërs het ook als hun handen gewoon leeg zijn.

-          Stel dat je aan het vertellen bent over iets kleins, en je wil er een handgebaar bij gebruiken. Hoe doe je dat in Nederland? Houd je duim en wijsvinger een stukje uit elkaar, net zover als het formaat dat je wil aanduiden. Dan nu de Indonesische manier: Pak met je linkerhand je rechter pinkvast aan het topje en voila, je laat ‘een klein beetje’ zien.

-          Heb je vroeger ook geleerd dat wijzen onbeleefd is? Nou, dat is hier ook zo. Wijzen met je wijsvinger is dus niet netjes, maar gelukkig heb je nog meer vingers! Je kan dus net zo goed je duim gebruiken! Maak een vuist met je rechterhand en leg je duim er een beetje plat boven op. Volgens Fokko ziet dat er uit als een zaklamp… maargoed, vast niet iedereen heeft zo’n wilde fantasie

Oke, ga nu maar weer lekker genieten van de oliebollen en warme chocolademelk, wij nemen nog een bord rijst !Fijne laatste dagen van 2011 toegewenst en een knallende jaarwisseling….

Groetjes, Fokko en Gerrianne

Inmiddels zijn we weer thuis na een weekje Kuching om een nieuw visum te halen. Vorige week zaterdag gingen we weer op pad voor de derde trip naar Kuching en weer een om nooit meer te vergeten:

Om half zes stappen we in de schoolbus, die een groep van onze jongeren naar de middelbare school brengt. Als zij uitgestapt zijn, worden wij naar het busstation gebracht om de bus richting Pontianak te nemen. Maar nog voor we bij dat busstation aankomen, zien we dat ‘onze’ bus net achter ons rijd, dus roepen we dat we graag meewillen en stappen in. Helemaal blij dat we op tijd zijn voor deze bus en dat het een redelijk nieuwe bus is met nog niet doorgezakte stoelen. Tot we eens diep inademen… en blijkt dat er een doos durian achterin de bus staat! (Voor wie niet weet wat dat is, zoek eens op internet naar de geweldige eigenschap van dit koningsfruit, waar elke Indonees dol op lijkt te zijn en om de een of andere reden veel westerlingen toch niet). De komende 7 uur volgen we de hobbelige weg, Ger in slaap en Fokko genieten van de uitzichten en spannende manoeuvres die de bus maakt om de gaten in de weg te ontwijken. We zijn ondertussen al een paar maanden in het regenseizoen, wat voor ons betekend dat we genoeg drinkwater hebben. Onderweg naar Kuching hebben we ook de andere kant van deze hoeveelheid regen gezien. Schoolpleinen helemaal ondergelopen, wegen volgelopen met water, waardoor de gaten niet goed te zien zijn, diepere en nieuwe gaten door de modder. De huizen worden vaak op palen een stuk boven de grond gebouwd. Dat begrijpen we nu heel goed, omdat veel van de tuinen om en onder de huizen onder water staan. We zagen een jongetje in zijn tuin drijven op een band, net als wij wel eens op de rivier doen.

Om half één kwamen we aan bij ‘het kruispunt’. Er zijn maar 2 grote kruispunten op de 10 uur durende rit naar de grens, waarbij we moeten afslaan. Dit laatste kruispunt moeten we uit de bus, omdat die doorrijd naar Pontianak. We gaan snel even een hapje eten en hopen daarna de laatste bus naar Kuching te pakken. Als we net onze eerste hap nemen, zien we dat deze bus voorbij rijd… helaas. Gelukkig gaan er nog meer bussen naar de grens, dus nemen we die maar en dan zien we bij de grens wel hoe we in Kuching komen. De bus die we nu nemen stopt er na een half uur al weer mee. De chauffeur kruipt onder de bus en sleutelt er behoorlijk aan. Ze openen het luik van de motor, waar wij vlak naast zitten en laten alle olie er uit spuiten. Blijkbaar was de olie met water vermengt, en daar houdt de motor niet zo van. Na een kwartier rijden we weer verder. Bij het volgende stadje stoppen we bij de autogarage. De chauffeur besteld een nieuw filter! Als die na een kwartier geïnstalleerd is, kruipt de chauffeur weer achter het stuur. Als hij de motor start, wordt de accu opgeblazen! Dat ook maar even repareren dan. Goed, alles is weer gemaakt en we rijden verder. Dit busje gaat naar het laatste dorpje vóór de grens. Als we bij dit dorpje aankomen, vragen we of de chauffeur ons naar de grens wil brengen, maar dat wil hij niet. Het is nog ongeveer 5 kilometer, dus te ver om te lopen. Kalis, de Indonesische leider die met ons mee is, vraagt een paar mannen om ons op de motor naar de grens te brengen. Nou, dat willen ze wel! Achterop drie verschillende motors, rijden we de laatste kilometers naar de grens. En zo lukte het ons weer om op tijd bij de grens te komen, voor hij sluit. Aan de Maleise kant van de grens stonden een paar taxi’s. Een daar van had ons al eens vaker van Kuching naar de grens gereden, dus die herkenden we. We stapten bij hem in, en konden heerlijk ontspannen omdat het nu niet meer uit maakte hoe lang de rit nog duurde. Tot we ineens een woonwijk insloegen, waar de chauffeur blijkbaar woonde. Hij haalde zijn vrouw en 2 dochtertjes op om hen mee te nemen naar Kuching! Haha, alles kan hier. Om 7 uur ’s avonds (een uur tijdverschil met Indonesie), na een rit van 12 en een half uur, kwamen we dan eindelijk aan bij het huis in Kuching. Snel een (koude) douche en naar de mall voor een lekkere maaltijd. Hmmmm…..